kichać


kichać
kichać I {{/stl_13}}{{stl_8}}cz. ndk VIIIa, kichaćam, kichaća, kichaćają {{/stl_8}}– kichnąć {{/stl_13}}{{stl_8}}dk IVa, kichaćnę, kichaćnie, kichaćnij, kichaćnął, kichaćnęli {{/stl_8}}{{stl_7}}'gwałtownie wydychać odruchowo powietrze przez nos na skutek podrażnienia śluzówki nosa z towarzyszącym temu charakterystycznym odgłosem (psik, a psik) ': {{/stl_7}}{{stl_10}}Kichać bez przerwy. Kichnąć głośno, potężnie. {{/stl_10}}{{stl_20}}
{{/stl_20}}\ {{stl_20}}
{{/stl_20}}kichać II {{/stl_13}}{{stl_8}}cz. ndk VIIIa (na kogoś, coś), pot. {{/stl_8}}{{stl_7}}'całkowicie lekceważyć coś lub kogoś, zupełnie nie przejmować się czymś, kimś': {{/stl_7}}{{stl_10}}Kicham na to, co o mnie mówią. Ludzie kichają na krytyków i czytają to, co im się podoba. {{/stl_10}}

Langenscheidt Polski wyjaśnień. 2015.

Look at other dictionaries:

  • kichać — ndk I, kichaćam, kichaćasz, kichaćają, kichaćał kichnąć dk Va, kichaćnę, kichaćniesz, kichaćnął, kichaćnęła, kichaćnęli, kichaćnąwszy «reagować na podrażnienie błony śluzowej w nosie gwałtownymi, głośnymi wydechami przez nos» Kichać głośno, raz… …   Słownik języka polskiego

  • kichnąć — → kichać …   Słownik języka polskiego

  • чихать — аю, чхнуть, чхать, чох, недочох сдержанное чихание , укр. чхати, чхнути, чихати наряду с пчихати – то же, словен. čihati, čȋham (но последнее, возм., из *kiхati (см. ниже), а также Бернекер I, 165 и сл.), польск. сzсhаc, czchnąc. Праслав. *čьх… …   Этимологический словарь русского языка Макса Фасмера

  • kichanie — n I rzecz. od kichać …   Słownik języka polskiego